...อะไรที่ดลจิตดลใจให้เดินไปหาปริญญาเอก...
 |
| ภาพด้านในตึกชีวการแพทย์ สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ |
เรื่องราวมันยาวนานพอดู บางคนอาจจะรู้เรื่องราวนี้มาบ้าง
ตอนนั้นอยู่ ม.2 เพราะว่ายายเสียด้วยโรคนี้
ตอนนั้นก็โคตรเซ็งเลย แบบเฮ้ย ทำไมหมอให้ยายกลับบ้านหว่ะ
หมอต้องรักษาดิ ก็ยังเด็กน้อยอ่ะนะ
palliative care อะไรไม่รู้จักทั้งนั้น
หลังจากนั้นก็หาข้อมูลด้วยความแค้น 55555
ซื้อหนังสือเอย ไปงานประชุม ดูข่าวพระราชสำนัก
(ข่าวเจ้าฟ้าหญิงนี่หล่ะ)
ไปๆมาๆจนรู้ว่าชอบมะเร็งทางด้านวิทยาศาสตร์ (มารู้เอาตอน ป.ตรี)
.
บางคนเคยบอกว่าสนใจมะเร็งมันก็ตามเทรน
ก็จริงอยู่มะเร็งเป็นเทรน คนเป็นกันเยอะ
ไม่ว่าใครก็ต้องมีใครสักคนรอบตัวเป็นมะเร็งกันบ้าง
แต่มันไม่ได้สำคัญว่าสิ่งที่เราสนใจจะเป็นเทรนมั้ย
เพราะสิ่งที่พิสูจน์กันได้ไม่ใช่คำพูด และเราก็ได้พิสูจน์มันมาบ้างแล้ว
.
สำหรับเราตอนนี้มะเร็งไม่ใช่สิ่งที่ต้องแค้นเคือง
แต่มันคือ passion
ที่ทำให้เราพยายามไปต่อในสิ่งที่เราสนใจ
คิดดูสิว่าจะรู้สึกดีขนาดไหน
ถ้าสิ่งเล็กๆที่เราทำมีประโยชน์ต่อผู้ป่วย
.
จะดีสักแค่ไหน ถ้าอีก 10 ปี 30 ปี หรือ 50 ปีข้างหน้า
คนที่ป่วยเป็นมะเร็งแบบที่ยายเป็น
จะอยู่ได้นานๆ หรือแก่ชราไปด้วยอายุขัยตัวเอง
จะดีแค่ไหนถ้าการรักษาใดๆก็ตามไม่ได้ช่วยคนแค่ 1
แต่ช่วยได้เป็น 100 เป็น 1000
.
ที่รู้ว่าชอบมะเร็งแบบวิทยาศาสตร์ ก็ใช้เวลาลองอยู่นาน
จะชัดจริงๆก็ประมาณ ม.5 ได้รู้จักกับ อ.ชิษณุสรร
เพราะค่าย thai science camp
(นี่ถ้าค่ายไม่ฟรีกับมีค่าเดินทางให้นะ อดไปแน่ๆ)
ขาดสอบของ รร ไปค่าย เกรียนมากนะสมัยนั้น
แล้วก็ได้ไปดูแลปที่สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์แป๊ปนึง
(แค่ไม่เกิน 2 ชม.อ่ะ) โดยมี อ.เกรียงศักดิ์ ดูแล
ตื่นตาตื่นใจกับการเห็นตู้เย็น -80 มาก ตลกตัวเองจัง 5555+
.
- พอตอนประมาณ ปี 2-3 ก็ขอ อ ในมหาลัยไปช่วยงานพวกสมุนไพร (อ.วรพงศ์) เกือบได้ทำแลปข้ามปี แต่เพราะเวลาเรียนช่วงหลังรัดตัวมาก เวลานอนยังหายากเลยต้องหยุดแค่นั้น
- ปี 3 ก็กลับไปดูงานที่สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์อีกครั้ง เป็นเรื่องเกี่ยวกับโปรตีนเป็นเวลาไม่กี่วันที่ได้ความรู้เยอะมากและเพราะที่นี่ทำให้ได้ connection ไปฝึกต่อทีคณะแพทย์ จุฬา ในปีถัดมา เป็นเรื่องเกี่ยวกับพันธุกรรม ในแลปของ อ.อภิวัฒน์
.
...เรียกว่าทัวร์ตามหาฝันมาก 5555
ฝึกพวกนี้ก็ไม่ใช่เนื้อหาหลักสูตร
ก็ต้องหาเวลาว่างเอาเอง ช่วงปิดเทอมอันน้อยนิด
น้อยจริงๆ เพราะเรียน 3 เทอม ก็ไปสิงหอเพื่อน หอรุ่นพี่
เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย นี่ไม่นับพวกงานประชุม ><
ทั้งหมดนี่เราเลยรู้ว่าตัวเองชอบงานวิจัยทางโปรตีนกับ genetics
แต่แอบเอียงไปทางโปรตีนมากกว่า
แต่มันก็ยังกว้างมากสำหรับสิ่งที่จะเรียนต่อ ป.โท ป.เอก
.
เรื่องจะเรียนต่อ ป.เอก ไม่ใช่เรื่องที่เราวางแผนข้ามวันหรือเดือน
แต่มันเป็นการวางแผนข้ามปี ไม่ใช่เรียนเพราะว่าความรู้ ป ตรี มันไม่พอในสังคมปัจจุบันเหมือนที่ใครๆเค้าพูดกัน
.
คงไม่ใช่เรื่องสนุกที่จะเอาเวลาชีวิตที่ทำงานหาเงินได้ หาเงินเลี้ยงครอบครัวได้ มาเเลกกับใบปริญญาที่ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเราต้องการอะไรจากใบปริญญานี้ และมันคุ้มมั้ยกับสิ่งที่ต้องแลก ตัวเราเองหาคำตอบในใจและเตรียมตัวไว้ตั้งแต่ ปี 3
.
สิ่งที่เตรียมนั้นก็คือเกรดเฉลี่ย เพราะ อ แนะนำไว้ว่าต้องได้เกรดสูงๆ
ถ้าได้เกียรตินิยมยิ่งดี ตอนนั้นปั่นเกรดสุดฤทธิ์ (แต่กิจกรรมก็ไม่ทิ้ง 5555+ แบ่งเวลาเอา) จบ ปี 3 เกรดก็อยู่ในระดับที่ต้องการที่เหลือก็แค่อย่าให้ตกก็พอ
.
เรื่องว่าจะเรียนที่ไหน หัวข้อแบบไหน เรียนกับใครก็เป็นเรื่องที่ชวนปวดหัวไม่น้อย ก็อาศัยปรึกษา อ ที่รู้จัก เรียกว่ารู้จักใครก็ปรึกษาเค้าไปทั่ว เพราะว่า protein กับ genetics กว้างมาก
.
เราไม่รู้ว่าจริงๆตัวเองสนใจอะไรในนี้ ก็เริ่มตามอ่านงานวิจัย อ ที่สนใจ ตอนนั้นปี 6 รู้ว่าใช้เวลามากกว่าอ่านสอบใบประกอบเภสัช
มีบางทีก็ขอไปดูแลปด้วย แฮร่ๆ เพราะอยากรู้ว่าตอนนั้น ที่แลปนั้นทำงานประมาณไหน อ่านงานวิจัยคนเดียวก็งงเอง เลยติดต่อ อ ไปดีกว่า
ขอบคุณ อ ทุกๆท่านที่ให้โอกาสหนูตามหาตัวเอง ><
สุดท้ายแล้วการตัดสินใจก็ต้อปรึกษา อ ที่คิดว่ารู้จักเราดี
แล้วเราก็คุยปรึกษาแบบตรงๆได้ ก็กลับไปที่สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์
.
อาจารย์ถามหลายๆคำถาม
ราวกับคำถามสอบเข้า
การไปหา อ วันนั้นทำให้เราได้คำตอบทุกอย่าง
.
มีคำถามนึงที่เราจำได้แม่น
อ ถามว่า "ทำไมถึงอยากเรียน ป เอก"
เราตอบ อ ไปว่าเราไม่ได้อยากเรียน ป เอก
แต่เราอยากได้ บลาๆๆ
แล้ว อ ก็บอกว่าเราควรเรียนจนจบ ป เอก
เพื่อให้ได้สิ่งนั้น (ถ้าตอนสอบเข้าตอบว่าไม่ได้อยากเรียน ป เอก จะสอบได้มั้ยเนี่ย ><)
.
แต่ก็สอบเข้ามาได้หล่ะ แฮร่ๆ
เหมือนผ่านอุปสรรคมากเยอะแยะมากมาย
ทั้งความกลัวของตัวเอง(กลัวว่าจะไม่มีตังค์เรียน ><
คงไม่ใช่เวลาให้พ่อแม่มาส่งให้เรียนแล้ว
ที่จริงความทำงานส่งน้องเรียนด้วยซ้ำ)
ปัญหาสุขภาพ(นอน รพ ซะแหลกลาน
จนแม่ไม่อยากให้เรียนต่อ แต่ก็เจอ trigger ต้นเหตุแล้ว
และรู้สึกสบายใจที่บอกปัญหาสุขภาพนี้ให้ อ ที่ปรึกษารู้ก่อน)
.
คงมาไม่ได้ขนาดนี้ขอบคุณอาจารย์ทุกท่าน
โดยเฉพาะอาจารย์ ม.วลัยลักษณ์และ CRI
ขอบคุณครอบครัว เพื่อนๆ และอาจารย์หมอเจ้าของไข้
.
สุดท้ายนี้ก็จะเริ่มต้นใหม่ในฐานะนักศึกษาปริญญาเอก
ดีใจนะที่กลับมาเป็นคนตัวเล็กๆ ได้เรียนรู้อะไรเงียบๆ
ได้พัฒนาตัวเอง เมื่อถึงวันที่มีโอกาสส่งต่อความรู้ให้คนอื่น
จะได้ทำให้ดีที่สุด ตอนเรียนๆไปมันคงต้องเจอความยากบ้าง
ก็จะพยายามนะ ถ้ามันหนักหนามากก็จะแอบพักเล็กๆ แล้วมาสู้ต่อ
แต่คงไม่ว่างขนาดไปทำคอนเสิร์ตเหมือน ป.ตรี 555555
ดนตรี กีฬาก็ยังคงเป็นสิ่งที่เอาไว้ relax และดูแลสุขภาพต่อไป^^
น้ำทิพย์บ้าบอคนเดิม เพิ่มเติมคือมีการศึกษาช่วยเชียร์ด้วยนะคะ อิอิ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น